Fotini dhe Danjel ndihen shumë të dashuruar me njeri-tjetrin. Danjeli i thotë se kjo që po jeton është gjeja më e bukur e jetës së tij, edhe Fotini shprehet se edhe ajo ndjehet njësoj.

“Kjo që po jetojmë bashkë është po aq e vërtetë sa hëna në qiell”, shprehet Danjeli.

Por përveç shprehjes së dashurisë, Fotini i kërkon falje Danjelit për sjelljet e saj ndonjëherë jo të mira. Por ashtu si dashuria edhe kërkesa e faljes është respektive, pasi ehe Danjeli i kërkon falje sepse është impulsiv ndonjëherë.

Më vonë ato shtrihen në krevat dhe Danjeli nis të projektojë me fantazi momentin e takimit të të dyve bashkë, më pas i thotë Fotinisë që do donte që fëmija ynë i parë të jetë djalë.